Πριν από λίγες ημέρες μπήκε στο γραφείο μου ένας άνδρας 25 ετών.

Φόραγε ακόμη τα ρούχα της δουλειάς του. Χέρια ανθρώπου που δουλεύει χειρωνακτικά, σώμα κουρασμένο, βλέμμα ζωντανό.

Κάθισε απέναντί μου και άρχισε να μου μιλάει σχεδόν πρακτικά. Σαν να μου έδινε το πρόγραμμα της ημέρας του.

Δουλειά. Έξοδα. Διαζύγιο. Διατροφή. Ένα παιδί πέντε ετών. Μια νέα σχέση. Υποχρεώσεις.

Πολλές υποχρεώσεις.

«Καλά είμαι, γιατρέ. Απλώς το κεφάλι μου δεν σταματάει ποτέ».

Στα 25 χρόνια ενός ανθρώπου συνήθως περιμένεις να ακούσεις περισσότερα «θέλω».

Εδώ άκουγα κυρίως «πρέπει».

Πρέπει να δουλέψω.
Πρέπει να πληρώσω.
Πρέπει να είμαι σωστός με το παιδί.
Πρέπει να μη μεταφέρω τα προβλήματα της προηγούμενης σχέσης στην καινούργια.
Πρέπει να τα βγάλω πέρα.

Και τον ρώτησα:

«Εσύ τι θέλεις;»

Σταμάτησε.

Δεν απάντησε αμέσως.

Αυτές οι μικρές σιωπές μέσα στο γραφείο μου έχουν πάντα ενδιαφέρον. Γιατί πολλές φορές εκεί βρίσκεται αυτό που δεν έχει ακόμη βρει λέξεις να ειπωθεί.

Απέναντί μου δεν έβλεπα έναν «ταλαιπωρημένο» νέο. Ούτε έναν άνθρωπο που ζητούσε να τον λυπηθώ. Έβλεπα έναν νέο άνδρα εξαιρετικά λειτουργικό. Εργαζόταν σκληρά. Είχε αναλάβει τις ευθύνες του. Δεν μιλούσε για το παιδί του σαν μια ακόμη υποχρέωση. Μιλούσε σαν πατέρας.

«Ό,τι κι αν έγινε μεταξύ μας, το παιδί δεν φταίει. Εγώ θέλω να ξέρει ότι ο πατέρας του είναι εκεί».

Είναι μια απλή φράση.

Αλλά στα 25 σου χρόνια δεν είναι καθόλου απλό να έχεις ήδη καταλάβει ότι μπορεί να τελειώσει ένας γάμος χωρίς να τελειώσει η πατρότητα.

Τον άκουγα και σκεφτόμουν πόσο παράξενα έχουμε εκπαιδεύσει τον άνδρα να αντιλαμβάνεται τη δύναμή του.

Να σηκώνει.

Να αντέχει.

Να μη φοβάται.

Να μη ζητά πολλά.

Και κυρίως, να συνεχίζει.

Μόνο που ο άνδρας δεν είναι μόνο αυτό που αντέχει.

Είναι και αυτό που φοβάται.

Είναι αυτό που επιθυμεί, αυτό που χάνει, αυτό που δεν πρόλαβε να ζήσει. Είναι ο πατέρας που μπορεί να λατρεύει το παιδί του και την ίδια στιγμή να λαχταρά ένα βράδυ στο οποίο δεν θα είναι υπεύθυνος για κανέναν. Είναι ο χωρισμένος άνδρας που μπορεί να έχει προχωρήσει και παρ’ όλα αυτά να κουβαλά μέσα του θυμό, ενοχή ή αποτυχία. Είναι ο νέος σύντροφος που θέλει να δοθεί σε μια γυναίκα αλλά φτάνει στο κρεβάτι έχοντας ήδη δώσει όλη του την ενέργεια στη μέρα.

Και εκεί πολλές φορές μιλάει το σώμα.

Στα τόσα χρόνια που ασχολούμαι με την ανθρώπινη σεξουαλικότητα, έχω δει πολλούς νέους άνδρες να τρομάζουν όταν για πρώτη φορά το σώμα τους δεν υπακούει στην εικόνα που έχουν για τον ανδρισμό τους.

«Είμαι 25. Τι άγχος να έχω στο σεξ;» με ρωτά.

Μα το σεξ δεν αρχίζει όταν βγάζουμε τα ρούχα μας.

Έχει αρχίσει πολύ νωρίτερα.

Από το πρωί που ξυπνήσαμε κουρασμένοι. Από τον λογαριασμό που δεν ξέρουμε αν θα πληρωθεί. Από το τηλέφωνο που μας αναστάτωσε. Από την αγωνία για το παιδί. Από τον θυμό που καταπιέσαμε. Από τον φόβο ότι δεν είμαστε αρκετοί.

Όλα αυτά μπαίνουν στην κρεβατοκάμαρα μαζί μας.

Η επιθυμία χρειάζεται ψυχικό χώρο. Η στύση χρειάζεται μια στιγμή εγκατάλειψης του ελέγχου. Η ερωτική επαφή χρειάζεται έναν άνθρωπο που μπορεί, έστω για λίγο, να μην είναι σε επιφυλακή.

Πώς, όμως, να αφεθείς όταν όλη σου η ζωή σε έχει μάθει να κρατάς;

Αυτό το ερώτημα έβλεπα απέναντί μου.

Και ίσως εδώ βρίσκεται μια μεγάλη αντίφαση της εποχής μας. Ζητάμε από τον σύγχρονο άνδρα να αλλάξει - και σωστά. Να είναι περισσότερο παρών ως πατέρας. Να μιλάει. Να συνδέεται. Να συμμετέχει. Να μην κρύβεται πίσω από έναν παλιό, σκληρό ανδρισμό.

Αλλά μαζί με όλα αυτά, πολλές φορές συνεχίζουμε να απαιτούμε και το παλιό:

Να αντέχει.

Να παρέχει.

Να μην καταρρέει.

Να έχει πάντα λύση.

Να είναι πάντα σεξουαλικά διαθέσιμος.

Του ζητάμε, δηλαδή, να γίνει ένας πιο συναισθηματικός άνδρας χωρίς να του επιτρέπουμε πάντα να γίνει ένας πιο ευάλωτος άνδρας.

Και αυτό είναι βαρύ φορτίο.

Προς το τέλος της συνάντησής μας τον ρώτησα:

«Πότε ήταν η τελευταία φορά που έκανες κάτι χωρίς να το χρειάζεται κανείς από εσένα; Μόνο επειδή το ήθελες εσύ;»

Χαμογέλασε λίγο.

Έσκυψε το κεφάλι.

«Δεν ξέρω, γιατρέ. Δεν το έχω σκεφτεί».

Εκεί, για μένα, βρισκόταν όλη η συνεδρία.

Όχι στο διαζύγιο.

Όχι στα χρήματα.

Όχι στη σχέση.

Ούτε καν στο σεξ.

Αλλά σε έναν άνθρωπο μόλις 25 ετών που είχε μάθει τόσο καλά να ανταποκρίνεται στις ανάγκες της ζωής, ώστε είχε αρχίσει να δυσκολεύεται να ακούσει τις δικές του.

Όταν σηκώθηκε να φύγει, τον κοίταξα.

Σε λίγες ώρες θα ήταν πάλι εργαζόμενος. Μετά πατέρας. Μετά σύντροφος. Αύριο πάλι από την αρχή.

Και σκέφτηκα ότι ίσως έχουμε κάνει ένα λάθος όταν μιλάμε για την ανδρική ωριμότητα.

Τη μετράμε πολύ συχνά με το βάρος που μπορεί να σηκώσει ένας άνδρας.

Ίσως θα έπρεπε κάποτε να τη μετρήσουμε και με κάτι άλλο:

Με την ικανότητά του να καταλαβαίνει πότε το βάρος έγινε πολύ.

Γιατί ένας άνδρας δεν μεγαλώνει πραγματικά όταν μαθαίνει να αντέχει τα πάντα.

Μεγαλώνει όταν δεν χρειάζεται πια να αποδεικνύει σε κανέναν ότι μπορεί.

Δρ Θάνος Ασκητής

Ψυχίατρος – Σεξολόγος
Πρόεδρος του Ιατρικού Κέντρου Ψυχικής & Σεξουαλικής Υγείας Λευκωσίας

Social media:

Του Ιατρικού Κέντρου Ψυχικής & Σεξουαλικής Υγείας για το επίσημο site https://www.askitis.cy/ και για τη σελίδα στο Facebook https://www.facebook.com/@thanos.kyprou/?locale=el_GR

Του Δρ Θάνου Ασκητή για Facebook https://www.facebook.com/Dr.Thanos.Askitis/?locale=el_GR

Instagram https://www.instagram.com/thanos_askitis/?hl=el

TikTok https://www.tiktok.com/@draskitis

YouTube https://whttps://www.youtube.com/@thanosaskitis6425ww.youtube.com/@thanosaskitis6425

O αριθμός της Συμβουλευτικής Γραμμής Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας: +30 210 7 79 79 79