Σύμφωνα με έρευνα του Weizmann Institute of Science, η οποία δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Science, η γενετική ίσως επηρεάζει πολύ περισσότερο τη διάρκεια ζωής από ό,τι πιστευόταν μέχρι σήμερα. Μέχρι τώρα, οι επιστήμονες εκτιμούσαν ότι η κληρονομικότητα καθορίζει περίπου το 20–25% της μακροζωίας, ενώ ορισμένες πρόσφατες μελέτες ανέφεραν ότι η γενετική μπορεί να έχει επίδραση ακόμα και κάτω από 10%. Η νέα μελέτη δείχνει ότι οι γενετικές διαφορές μπορεί να εξηγούν περίπου το 50% της μεταβλητότητας στη διάρκεια ζωής των ανθρώπων, υπερδιπλάσιο ποσοστό από τις προηγούμενες εκτιμήσεις.

Η έρευνα πραγματοποιήθηκε από ομάδα επιστημόνων με επικεφαλής τον Ben Shenhar, στο εργαστήριο του καθηγητή Uri Alon, στο Τμήμα Μοριακής Κυτταρικής Βιολογίας του Ινστιτούτου. Για να διερευνήσουν τον ρόλο της γενετικής, οι επιστήμονες ανέλυσαν δεδομένα από τρεις μεγάλες βάσεις διδύμων στη Σουηδία και τη Δανία. Οι μελέτες διδύμων θεωρούνται ιδιαίτερα χρήσιμες, καθώς οι μονοζυγωτικοί δίδυμοι μοιράζονται το ίδιο γενετικό υλικό, και η σύγκριση μεταξύ διδύμων που μεγάλωσαν στο ίδιο ή διαφορετικό περιβάλλον επέτρεψε τον διαχωρισμό των επιδράσεων της κληρονομικότητας από εκείνες του περιβάλλοντος.

Ένα κρίσιμο εύρημα της μελέτης αφορά την έννοια της «εξωγενούς θνησιμότητας» — δηλαδή θανάτους που οφείλονται σε εξωτερικούς παράγοντες, όπως ατυχήματα, λοιμώξεις ή περιβαλλοντικούς κινδύνους. Σύμφωνα με τους ερευνητές, προηγούμενες εκτιμήσεις μπορεί να είχαν υποτιμήσει την επίδραση της γενετικής επειδή δεν διαχωρίζονταν οι θάνατοι από εξωτερικά αίτια από εκείνους που σχετίζονται με τη φυσική γήρανση. Για την αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος, οι επιστήμονες ανέπτυξαν ένα νέο μοντέλο που συνδυάζει στατιστική ανάλυση με μαθηματικές προσομοιώσεις «εικονικών διδύμων», επιτρέποντας πιο ακριβή εκτίμηση της γενετικής επίδρασης στη διάρκεια ζωής.

Τα αποτελέσματα της μελέτης ανοίγουν νέες προοπτικές για την έρευνα γύρω από τη γήρανση και τη δημόσια υγεία. Όπως δήλωσε ο Ben Shenhar, «για πολλά χρόνια πιστεύαμε ότι η ανθρώπινη διάρκεια ζωής καθορίζεται σχεδόν αποκλειστικά από μη γενετικούς παράγοντες. Αν όμως η κληρονομικότητα είναι τόσο υψηλή όσο δείχνουν τα αποτελέσματά μας, τότε ενισχύεται το ενδιαφέρον για τον εντοπισμό γονιδίων που επηρεάζουν τη μακροζωία».

Η κατανόηση αυτών των γενετικών παραγόντων μπορεί να βοηθήσει στην αποκάλυψη της βιολογίας της γήρανσης και, μελλοντικά, να συμβάλει στην ανάπτυξη νέων θεραπειών που θα επιμηκύνουν τη διάρκεια ζωής των ανθρώπων. Η μελέτη ανατρέπει λοιπόν παλαιότερες εκτιμήσεις και υπογραμμίζει τη μεγαλύτερη από όσο πιστεύαμε σημασία της γενετικής στον καθορισμό της μακροζωίας.