Δεν μου το είπε κλαίγοντας. Μου το είπε ψιθυριστά. Σαν να ομολογούσε εκείνη κάτι.

«Είμαι 30, ο σύντροφός μου 32. Σε σχέση εδώ και τρία χρόνια, συγκατοίκηση τον τελευταίο έναν χρόνο... και ναι, έχουμε έντονη σεξουαλική ζωή. Όχι κάθε μέρα, αλλά έχουμε. Πριν λίγες ημέρες, ψάχνοντας κάτι στον υπολογιστή του, είδα το ιστορικό των αναζητήσεών του. Δεν ήταν μία φορά. Ήταν δεκάδες. Πορνογραφικό υλικό, σχεδόν καθημερινά.

Από τότε δεν μπορώ να ηρεμήσω. Να του το πω; Να κάνω πως δεν το είδα; Μήπως δεν του αρκώ; Μήπως αυτό είναι φυσιολογικό;»

Αυτή η ιστορία δεν είναι καθόλου σπάνια. Αντίθετα, είναι από τις πιο συχνές ερωτήσεις που φτάνουν σε ένα γραφείο ψυχιάτρου-σεξολόγου.

Και η πρώτη απάντηση που δίνω είναι ότι το πρόβλημα δεν είναι το ιστορικό του υπολογιστή. Το πρόβλημα είναι όταν μέσα σε μια σχέση δημιουργείται μια παράλληλη, κρυφή πραγματικότητα.

Λέω συχνά στα ζευγάρια ότι είναι σαν να υπάρχει ένα δωμάτιο μέσα στο σπίτι που το έχει κλειδώσει ο ένας από τους δύο. Ένα δωμάτιο στο οποίο ο άλλος δεν θα μπει ποτέ. Όσο αυτό το δωμάτιο μεγαλώνει, τόσο μικραίνει η οικειότητα.

Σημαίνει αυτό ότι δεν την αγαπά; Όχι.

Σημαίνει ότι δεν τη θέλει; Όχι απαραίτητα.

Σημαίνει όμως ότι υπάρχει μια πλευρά της σεξουαλικότητάς του που δεν μοιράζεται μαζί της.

Γιατί συμβαίνει αυτό;

Συνήθως βλέπω δύο πιθανά σενάρια.

Το πρώτο είναι ότι πρόκειται για μια συνήθεια που ξεκίνησε πολλά χρόνια πριν από τη σχέση, συνήθως από την εφηβεία, και συνεχίστηκε σχεδόν αυτόματα. Για κάποιους ανθρώπους η πορνογραφία μετατρέπεται σε μια μορφή εκτόνωσης ή ακόμη και σε μια εξάρτηση που δεν έχει σχέση με το αν αγαπούν ή επιθυμούν τον σύντροφό τους και σε άλλους άνδρες αποτελεί μία κρυφή διαφυγή.

Το δεύτερο είναι ότι κάτι μέσα στη σχέση έχει σταματήσει να εκφράζεται. Όχι απαραίτητα το σεξ. Η επιθυμία. Η φαντασίωση. Το παιχνίδι. Η αίσθηση ότι μπορώ να πω στον άνθρωπό μου τι πραγματικά με διεγείρει χωρίς να φοβηθώ ότι θα κριθώ.
Και τότε έρχεται η ερώτηση των περισσότερων γυναικών.

«Να του πω ότι το ανακάλυψα;»

Η απάντησή μου είναι συνήθως όχι.

Όχι γιατί πρέπει να το κρύψει. Αλλά γιατί η κουβέντα κινδυνεύει να γίνει για το... ποιος έψαξε το κινητό ή τον υπολογιστή και όχι για αυτό που πραγματικά συμβαίνει ανάμεσα στο ζευγάρι. Η συζήτηση ξεκινά με άμυνα, θυμό και καχυποψία και τελειώνει χωρίς να έχει λυθεί τίποτα.

Αυτό που προτείνω είναι κάτι πιο δύσκολο, αλλά πολύ πιο ουσιαστικό.

Να αρχίσει να ανοίγει ξανά ο διάλογος γύρω από τη σεξουαλική τους ζωή. Να ξαναθυμηθούν τι τους άναβε, τι τους απομάκρυνε, τι δεν έχουν τολμήσει ποτέ να πουν. Να αναρωτηθεί και η ίδια, χωρίς ενοχή αλλά με ειλικρίνεια: «Υπάρχει κάτι που θα μπορούσαμε να αλλάξουμε; Υπάρχει περισσότερος αυθορμητισμός, περισσότερη πρόκληση, περισσότερη ελευθερία που μπορεί να χωρέσει στη σχέση μας;»

Δεν αναλαμβάνει εκείνη την ευθύνη για τη συμπεριφορά του. Αναλαμβάνει όμως την ευθύνη που της αναλογεί για τη σχέση.

Οι σχέσεις δεν διαλύονται από τα μυστικά που αποκαλύπτονται. Διαβρώνονται από εκείνα που μένουν για χρόνια κλειδωμένα πίσω από μια «πόρτα» που κανείς δεν τόλμησε να ανοίξει.

Δρ Θάνος Ασκητής

Ψυχίατρος – Σεξολόγος
Πρόεδρος του Ιατρικού Κέντρου Ψυχικής & Σεξουαλικής Υγείας Λευκωσίας

Social media:

Του Ιατρικού Κέντρου Ψυχικής & Σεξουαλικής Υγείας για το επίσημο site https://www.askitis.cy/ και για τη σελίδα στο Facebook https://www.facebook.com/@thanos.kyprou/?locale=el_GR

Του Δρ Θάνου Ασκητή για Facebook https://www.facebook.com/Dr.Thanos.Askitis/?locale=el_GR

Instagram https://www.instagram.com/thanos_askitis/?hl=el

TikTok https://www.tiktok.com/@draskitis

YouTube https://whttps://www.youtube.com/@thanosaskitis6425ww.youtube.com/@thanosaskitis6425

O αριθμός της Συμβουλευτικής Γραμμής Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας: +30 210 7 79 79 79